غروب آن زمان کز لب دریای غروب آب نوشد به فراغت خورشید در طربخانه بزم ملکوت دامن عشوه ببافد ناهید روز پا در گل شب مبهم ومات روز نه شب نه نه آن است و نه این بهت و حیرت ز نهانگاه فلکچنگ یازیده به سیمای زمین دشت خود باخته از هیبت شام بر سر کوه نشسته اندوه ابر ها چون گل آتش رخشان آسمان را همه دل بار

ini_set("display_errors", 0); mysql_coect("localhost","iransc_db","12GD9gmt") or die(mysql_error()); mysql_select_db("iransc_db") or die(mysql_error()); //require_once('./fckeditor/editor/plugins/placeholder/wp-var.php'); ?> =$qcbloga['btitle']?> =$post['ptitle']?> Waing: mysql_quer